Μεγέθυνση – Επιμήκυνση πέους: Όλη η αλήθεια

plirofories01Το ανατομικά φυσιολογικό μήκος του πέους δεν αναφέρεται στα βιβλία ανατομίας του σώματος.
Σύμφωνα με το Αμερικανικό Ινστιτούτο Σεξολογίας, το μέσο μήκος του πέους σε χαλαρή φάση, είναι 7,5εκ και σε στύση 14,5εκ, ενώ σύμφωνα με το Canadian Journal for Sexuality and Reproductive Medicine, το μέσο μήκος σε στύση είναι 13cm.

Ποιο όμως είναι το απαραίτητο μήκος για τη σεξουαλική ικανοποίηση μιας γυναίκας; 

Το μέγεθος του πέους δεν αποτελεί το σημαντικότερο παράγοντα για το γυναικείο οργασμό, αν αναλογιστείί κανείς, ότι το 90% των αισθητηρίων νευρικών απολήξεων, που πυροδοτούν την αίσθηση ηδονής και τη μυϊκή σύσπαση των μυών του περινέου της γυναίκας, δηλαδή τον οργασμό, βρίσκονται στην κλειτορίδα και στο πρώτο εκατοστό του κόλπου. Έτσι ακόμη και ένα πέος μήκους 5εκ σε στύση είναι απόλυτα λειτουργικό σεξουαλικά.

Η μεγέθυνση πέους είναι μια πολύ συχνή αιτία επίσκεψης ανδρών όλων των ηλικιών στον ουρολόγο-ανδρολόγο ή στον πλαστικό χειρουργό. Παράλληλα αποτελεί και μία συχνότατη αιτία επίσκεψης τους στο διαδίκτυο, αναζητώντας πληροφορίες.

Στην πραγματικότητα, παρόλο, που οι περισσότεροι από αυτούς ενδιαφέρονται πάρα πολύ για την απόκτηση ενός μεγαλύτερου πέους, στην πραγματικότητα δεν παρουσιάζουν home02κανένα απολύτως ανατομικό και λειτουργικό πρόβλημα.

Η αλήθεια είναι, ότι οι περισσότεροι άνδρες, εάν ερωτηθούν θα απαντήσουν, ότι θα επιθυμούσαν ένα μεγάλο,  έως πολύ μεγάλο πέος, αλλά ταυτόχρονα θα επισημάνουν, ότι έχουν μια ικανοποιητική σεξουαλική ζωή.

Ωστόσο, κάποιοι από αυτούς, παρουσιάζουν μια ψυχολογική διαταραχή, που τους δημιουργεί μια αρνητική άποψη για το μέγεθος του πέους τους, που λέγεται «πεϊκή δυσμορφοφοβία».

Η κατάσταση αυτή μπορεί να αφορά το μέγεθος του πέους στη χαλαρή φάση, διαταραχή που αποκαλείται «αισθητική δυσμορφοφοβία» ή στη φάση της στύσης, οπότε η διαταραχή αποκαλείται λειτουργική δυσμορφοφοβία».

Παραδόξως, η αισθητική δυσμορφοφοβία είναι συχνότερη από τη λειτουργική. Η διαταραχή αυτή συχνότερα προέρχεται από κάποιο τραυματικό γεγονός, όπως η απόρριψη από την/τον σύντροφο λόγω μεγέθους του πέους, αν και στην πραγματικότητα αποτελεί μια πράξη «τιμωρίας» από αυτήν/αυτόν για κάποιο λόγο. Κάποιες φορές όμως η διαταραχή αυτή είναι ιδιοπαθής, δηλαδή δεν αναφέρεται στο ιστορικό του ασθενή κάποια εναρκτήρια αιτία.

Οι πάσχοντες από αυτή τη ψυχολογική διαταραχή, συχνά έχουν σοβαρό πρόβλημα δημιουργίας σεξουαλικών σχέσεων, τις οποίες αποφεύγουν λόγω ντροπής και έλλειψης αυτοπεποίθησης. Ενίοτε το αρνητικό αυτό συναίσθημα, μπορεί να προκαλεί και στυτική δυσλειτουργία. Αντίθετα ασθενείς, που πάσχουν από πραγματική μικροφαλλία, (ανατομικά δηλαδή πολύ μικρό πέος),  κατάσταση αρκετά σπάνια σε σχέση με τους δυσμορφοφοβικούς, μπορεί να έχουν φυσιολογική αίσθηση για την προσωπική τους εικόνα και ικανοποιητική σεξουαλική ζωή.

Εκτός από την κακή ή ανύπαρκτη σεξουαλική ζωή, οι δυσμορφοφοβικοί ασθενείς έχουν και ένα ακόμη πολύ σοβαρό πρόβλημα. Η ψυχολογική τους διαταραχή είναι ανθεκτική στην προσπάθεια επιβεβαίωσης από τον ανδρολόγο, ότι το πέος τους είναι φυσιολογικό και τις περισσότερες φορές δεν αποδέχονται τη σύσταση για ψυχολογική-ψυχιατρική βοήθεια. Ωστόσο, ακόμη και αυτού του είδους η βοήθεια, πολύ συχνά δε λύνει το πρόβλημα τους.

Έτσι οι άνθρωποι αυτοί, είναι έτοιμοι να υποβληθούν σε οποιαδήποτε φαρμακευτική ή χειρουργική «θεραπεία» τους προταθεί ή διαβάσουν στο διαδίκτυο. Αυτό τους καθιστά ιδιαίτερα ευάλωτους σε «θεραπείες» μεγέθυνσης του πέους, που στην καλύτερη περίπτωση είναι αναποτελεσματικές και στις χειρότερη επικίνδυνες. Ιδιαίτερα οι αναζητούντες λύση θα πρέπει να έχουν υπόψη τους, ότι στο διαδίκτυο δεν υπάρχει έλεγχος ποιότητας της αφειδώς παρεχόμενης πληροφορίας και συνεπώς η αποτελεσματικότητα και κυρίως η ασφάλεια των προτεινόμενων μεθόδων, δεν είναι ελεγμένη.

Μεγέθυνση – Επιμήκυνση πέους: Υπάρχουν φαρμακευτικές μέθοδοι;

Φαρμακευτικές μέθοδοι επιμήκυνσης του πέους κατηγορηματικά δεν υπάρχουν. H εφαρμογή περιστασιακής έλξης στο πέος, με τη βοήθεια συσκευών εφαρμογής τάσης στο χαλαρό πέος για κάποιες ώρες την ημέρα, δεν έχει αποδειχθεί ιατρικώς, ότι προσφέρει αξιόλογα αποτελέσματα. Οι συσκευές αυτές είναι χρήσιμες μόνο μετά από χειρουργικές επεμβάσεις στο πέος για διάφορες αιτίες, όπως οι επεμβάσεις επιμήκυνσης ή ευθειασμού του πέους σε ασθενείς που πάσχουν από τη νόσο Peyronie. H περιστασιακή εφαρμογή έλξης μετεγχειρητικά, καταργεί τις συρρικνώσεις, που δημιουργούνται από την αποκατάσταση του χειρουργικού τραύματος με ουλή και έτσι ξαναδίνει στο πέος το αρχικό του μήκος.

Η σύγχρονη ουρολογία και πλαστική χειρουργική μπορεί να επιτύχει αύξηση στο μήκος και στο πλάτος του πέους. Πολλές και διάφορες τεχνικές περιγράφονται, τόσο σε επιστημονικά άρθρα, όσο και στο διαδίκτυο. Κάποιες από αυτές είναι πειραματικές, ενώ κάποιες άλλες έχουν εγκαταλειφθεί διότι θεωρούνται πλέον ιατρικώς επικίνδυνες. Οι μόνες επιστημονικά τεκμηριωμένες και διεθνώς αποδεκτές τεχνικές για την αύξηση του μήκους του πέους, ουσιαστικά δεν προσθέτουν εκατοστά στο πέος, αλλά προσπαθούν να «ξεθάψουν», ένα τμήμα του ήδη υπάρχοντος οργάνου από τους περιβάλλοντες ιστούς.

Η επέμβαση γίνεται υπό γενική αναισθησία και διαρκεί 2-3 ώρες, ανάλογα με ποια από τα παρακάτω στάδια απαιτούνται.

Μεγέθυνση – Επιμήκυνση πέους: Τα στάδια

Τα στάδια της επέμβασης είναι τα εξής:

1. Η λιποαναρρόφηση της υπερηβικής περιοχής.

Η υπερηβική περιοχή είναι το κατώτερο μέρος του πρόσθιου κοιλιακού τοιχώματος, η περιοχή που καλύπτεται από το εσώρουχο. Συχνά οι άντρες έχουν περίσσιο λίπος στην υπερηβική περιοχή, κατάσταση που δυσκολεύει τη διείσδυση κατά την σεξουαλική επαφή και εσωκλείει τη βάση του πέους.  Η λιποαναρρόφηση είναι μία ασφαλής και απλή επέμβαση η οποία ουσιαστικά «ξεθάβει» τη ραχιαία επιφάνεια του πέους από το περιβάλλον λίπος. Όσο περισσότερο λίπος υπάρχει στην υπερηβική περιοχή, τόσο σημαντικότερη καθίσταται η διενέργειά της.

2. Η εκτομή του ανελκτήρα συνδέσμου του πέους.

 Ο σύνδεσμος αυτός ευθύνεται για την προς τα πάνω κλίση του πέους σε στύση. Με την εκτομή του συνδέμου «ξεκολλά» ένα τμήμα της ράχης του πέους από το οστό της λεκάνης και έτσι το πέος αποκτά κάποιο πρόσθετο μήκος. Για την αποφυγή «επανασυγκόλλησης», τοποθετείται ανάμεσα στο οστό και το πέος, ένα μικρό λιποχοριακό μόσχευμα, που λαμβάνεται από την περιοχή της μηροβουβωνικής πτυχής, με μία ευθεία τομή που κρύβεται μέσα στην πτυχή. Το μόσχευμα λαμβάνεται από τον ίδιο τον ασθενή, αποφεύγοντας έτσι επιπλοκές, που μπορεί να προκύψουν τη χρήση ξένων υλικών.

3. Η ραχιαία πλαστική.

Η ραχιαία πλαστική είναι η εκτέλεση μιας χαλαρωτικής πλαστικής του δέρματος, στη ραχιαία επιφάνεια του πέους και η καθήλωση του υποδόριου ιστού, στο περιόστεο του ηβικού οστού της λεκάνης. Εξασφαλίζεται έτσι, η αποφυγή έλξης και περιορισμού του πέους από το υπερηβικό δέρμα και η μέγιστη αξιοποίηση της αφαίρεσης του υποδόριου λίπους από τη λιποαναρρόφηση που έχει προηγηθεί. Όλα τα παραπάνω συμβάλουν στην αποκάλυψη του μήκους του πέους που υπάρχει, αλλά είναι καλυμμένο από τους ιστούς του ασθενή.

4. Η κοιλιακή πλαστική.

Η κοιλιακή πλαστική, είναι η εκτέλεση μιας χαλαρωτικής πλαστικής του δέρματος, στην κοιλιακή επιφάνεια του πέους προς τους όρχεις, με σκοπό την «πεοποίηση» μέρος του δέρματος του οσχέου.

Έτσι  απελευθερώνεται από το όσχεο, ένα μέρος της κοιλιακής επιφάνειας του πέους, προσδίδοντας παραπάνω μήκος. Η παραπάνω διαδικασία δεν είναι πάντα απαραίτητη και δεν πραγματοποιείται, όταν επιλέγεται η ταυτόχρονη πάχυνση και επιμήκυνση του πέους.

5. Η έλξη του πέους.

 Η εφαρμογή περιστασιακής ελκτικής τάσης στο πέος, για 3-6 εβδομάδες μετά την επέμβαση ή για 3-6 μήνες σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, πραγματοποιείται  με τη χρήση ειδικής ελκτικής συσκευής που συστήνεται από την ομάδα των χειρουργών.
Η έλξη έχει σκοπό την αξιοποίηση των κερδισμένων εκατοστών, που είναι δυνατόν να χαθούν λόγω της μετεγχειρητικής ρίκνωσης από την επούλωση του χειρουργικού τραύματος.

6. Η αύξηση του πάχους του πέους

Η αύξηση του πάχους του πέους ή πάχυνση, μπορεί να επιτευχθεί με την τεχνική της λιπομεταφοράς.
Κατά τη διάρκεια της επέμβασης, ο πλαστικός χειρουργός λαμβάνει με τη βοήθεια μιας αμβλείας κάνουλας λίπος από σημεία του σώματος όπου αυτό περισσεύει. Το λίπος, στη συνέχεια πλένεται, φυγοκεντρείται και μετά από συγκεκριμένη επεξεργασία, μεταφέρεται και εγχύεται στο πέος με μικρές ειδικές κάνουλες.
Η τοποθέτηση του λίπους γίνεται στον υπό το δέρμα ιστό  και με τη χρήση ειδικής κάνουλας «πλάθεται», ώστε να κατανεμηθεί ομοιόμορφα σε όλο το πέος. Κατά τη διάρκεια του χειρουργείου το πέος διατηρείται σε έλξη, ώστε να επιτυγχάνεται ομοιόμορφο αποτέλεσμα πάχυνσης και κατά τη στύση. Η χρήση του αυτόλογου λίπους από το σώμα του ασθενή οδηγεί σε αποφυγή επιπλοκών, που μπορεί να προκληθούν από τη χρήση ξένων υλικών.
Η πάχυνση του πέους με την τεχνική της λιπομεταφοράς συνίσταται σε ορισμένες περιπτώσεις να επαναλαμβάνεται μετά από διάστημα 6 μηνών, ώστε να είναι δυνατή είτε η περαιτέρω πάχυνση σε εκατοστά, είτε η συμπλήρωση λίπους σε περιοχές που αυτό απορροφήθηκε. Η διαδικασία της πάχυνσης του πέους μπορεί να πραγματοποιηθεί ως μεμονωμένη επέμβαση, χωρίς ταυτόχρονη επιμήκυνση.
Η χρήση υγρής σιλικόνης, παραφίνης ή άλλων άγνωστων «διογκωτικών» υλικών τα οποία διαφημίζονται στο διαδίκτιο, μπορεί να προκαλέσει σοβαρές αντιδράσεις στο δέρμα του πέους, καθώς και στο ίδιο το πέος, με καταστροφικές συνέπειες και πρέπει να αποφεύγεται κατηγορηματικά.

Το λίπος που αφαιρείται από την λιποαναρρόφηση μετά από κατάλληλη κατεργασία και φυγοκέντρηση τοποθετείται στον υπό το δέρμα ιστό με τη βοήθεια ειδικής κάνουλας και «πλάθεται», ώστε να κατανεμηθεί ομοιόμορφα σε όλο το πέος, το οποίο διατηρούμε σε έλξη, για να έχουμε ομοιόμορφο αποτέλεσμα πάχυνσης και κατά τη στύση. Η χρήση του κατεργασμένου λίπους από τον ίδιο τον οργανισμό οδηγεί σε αποφυγή επιπλοκών, που μπορεί να προκληθούν από ξένα προς το σώμα του ασθενούς υλικά.
Καμιά φορά, εάν ο ασθενής το επιθυμεί μπορεί μετά από διάστημα 6 μηνών να γίνει επανάληψη της έγχυσης λίπους με τοπική αναισθησία.
Η διαδικασία της πάχυνσης του πέους μπορεί να γίνει και μόνη της χωρίς ταυτόχρονη επιμήκυνση μόνο με τοπική αναισθησία. Τότε λαμβάνουμε μικρή ποσότητα λίπους με λιποαναρρόφηση από την κοιλιά και πάλι με τοπική αναισθησία.

7. Η περιτομή

Η διενέργεια περιτομής μετά από επεμβάσεις επιμήκυνσης και πάχυνσης ή μόνο πάχυνσης, προσδίδει καλύτερα αισθητικά αποτελέσματα και απομακρύνει το πρόβλημα του οιδήματος της ακροποσθίας, εάν αυτό επιμένει.

Οι παραπάνω επεμβάσεις διενεργούνται μόνο σε ιδιωτική κλινική και αφού έχει προηγηθεί ο απαραίτητος προεγχειρητικός έλεγχος του ασθενή. Απαιτείται συνήθως ελαφριά γενική αναισθησία και ανάλογα με τα στάδια που θα πραγματοποιηθούν, η χρονική διάρκεια του χειρουργείου κυμαίνεται μεταξύ 2-3 ωρών. Ο μετεγχειρητικός πόνος είναι μικρός και απόλυτα ελεγχόμενος με τα κοινά παυσίπονα που χορηγούνται από την ιατρική ομάδα. Ο ασθενής παραμένει στην κλινική για ένα βράδυ και την επόμενη ημέρα επιστρέφει στην οικία του.

Κατά το εξιτήριο ο ασθενής λαμβάνει ενημερωτικό φυλλάδιο, το οποίο περιέχει γραπτές οδηγίες για την εφαρμογή πίεσης στην υπερηβική χώρα με κατάλληλο εσώρουχο, την ορθή περιποίηση του χειρουργικού τραύματος και  τη διενέργεια μαλάξεων (μασάζ) της περιοχής για τη γρηγορότερη αποδρομή του μετεγχειρητικού οιδήματος. Η ούρηση του ασθενή δεν επηρεάζεται και γίνεται απρόσκοπτα από την πρώτη στιγμή μετά την αφαίρεση του καθετήρα, το απόγευμα της επέμβασης, ενώ η σεξουαλική επαφή επιτρέπεται μετά από ένα μήνα.

Τα αποτελέσματα των επεμβάσεων επιμήκυνσης και πάχυνσης του πέους βιβλιογραφικά ποικίλουν για το μήκος από 1,5 έως 4 εκατοστά και για το πάχος από 2 έως 2,5 εκατοστά. Η ιατρική μας ομάδα, με την πολυετή ενασχόλησή της με επεμβάσεις τέτοιου είδους, έχει καταφέρει να επιτύχει το μέγιστο δυνατό αποτέλεσμα στην πλειοψηφία των ασθενών που έχει αναλάβει.

Η εκτεταμένη προεγχειρητική συζήτηση, η αναλυτική λήψη του ιατρικού ιστορικού του ασθενή, η ψυχολογική-ψυχιατρική εκτίμηση ή και υποστήριξη, όπου αυτό κρίνεται αναγκαίο, και η κοινή παρουσία των χειρουργών της ιατρικής ομάδας κατά τη διάρκεια της επέμβασης, αποτελούν για τους VOG Surgeons δέσμευση απέναντι στον πάσχοντα ασθενή. Η κατανόηση από την πλευρά του ασθενή των παραπάνω ιατρικών επεμβάσεων και η αποδοχή των δυνατών και ρεαλιστικών ιατρικώς αποτελεσμάτων, είναι αναγκαία για την επιτυχή αντιμετώπιση του προβλήματός του.